ဦးသက္ကက
“သမီး …အခုဆိုရင် ဘဘဆီရောက်တာ ခြောက်နှစ်ကျော်ပြီ။ အတွင်းအား၊ ကိုယ်ဖော့ပညာ ၊ သိုင်းပညာတွေမှာလည်း ပညာကုန်သင်ပေးပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုလိုနေတာ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံပဲသမီး။ အဲဒီတော့ သမီးအနေနဲ့ လက်စားမချေခင် သိုင်းလောကထဲ ဆင်းပြီးတော့ အတွေ့အကြုံရှာပါ။ ဘယ်သိုင်းသမားကိုမဆို အသက်ကြီးကြီးငယ်ငယ် လျှော့မတွက်ပါနဲ့။ အားနည်းသူကို ကူညီပါ။ တရားဥပဒေနဲ့အညီ ဘယ်အရာမဆို ကျောသားရင်သား မခွဲခြားပဲ လုပ်ဆောင်ပါ။ ကိုယ်အင်အားကြီးတယ် ၊ သိုင်းတော်တယ် ဆိုပြီးတော့လည်း တခြားသူတွေအပေါ် မမောက်မာပါနဲ့။ ”
ဦးသက္ကက လှမ်းပြောနေသည်ကို နားထောင်မိရင်း ကလျာကတစ်ယောက် ခရီးသွားအ၀တ်အစားများလဲရန် ချွတ်ချပြီမှ အ၀တ်အစားမ၀တ်နိုင်ပဲ ရုတ်တရက် ငိုနေမိသည်….
ငိုသံကြားသော ဦးသက္ကက ကလျာရှိလာပြီး ကလျာပခုံးကိုဖက် နှစ်သိမ့်ပေးရရင် သူပါမျက်ရည်၀ဲနေသည်။
မိမိကိုယ်တွင် အဝတ်အစား မ၀တ်ရသေး၍ ၀တ်လစ်စလစ် ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း ကလျာလည်း အတန်ကြာမှ သတိရသွားသည် ….. အငိုလည်းတိတ်သွားသည်။
”သမီး ….အ၀တ်အစားတွေသေချာ၀တ်…. ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ပါ။ ”
“ကဲ အခုပဲသွားတော့ သမီး။”
ကလျာလည်း ဦးသက္ကတစ်ယောက် ဆိုင်းမဆင့်ဘုံမဆင့် ယခုလို ချက်ချင်းလက်ငင်း သိုင်းလောကထဲသို့ ဆင်းခိုင်းမည်ဟု မထင်မိပေ။ အပြောကျယ်သော သိုင်းလောကထဲသို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးတန်မဲ့ ဆင်းရပေဦးမည်။ အဖေ ၊ အမေ နှင့် မောင်လေးတို့ရော အသက်ရှင်နေသေးလား မသိပေ။ သက်ပြင်းမောကို ကျိတ်ချရင်း အ၀တ်အစားများ၀တ် အထုတ်ကလေးဆွဲကာ ဦးသက္ကကို ဂါရဝပြုပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
တောတန်းလေး တစ်ခုလုံး သာယာလှပနေသည်။ မိုးဦးရာသီမို့ သစ်ပင်မြက်ပင်လေးများက စိမ်းစိုလှပနေသည်။ ဖားအော်သံများကလည်း တောလမ်းတစ်လျှောက် ဆူညံနေသည်။ ကလျာတစ်ယောက် တောတောင်သဘာဝ စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုများကို မခံစားနိုင်ပေ။ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော အာဃာတ အစိုင်အခဲကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအမုန်းကြွေးကိုဆပ်လို့ မပြီးသေးသ၍ မည်သည့်အရာကမှ ကလျာကို ပျော်ရွှင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ကလျာ တွေးမိသည်။
ယခုဆိုလျှင် ကလျာအသက်က ၂၂ နှစ်ရှိပြီ။ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် အပျိုဖော်ဝင်စကတည်းက တိုက်ခတ်ခံခဲ့ရသော ဘဝမုန်တိုင်းကို ၆ နှစ်လုံးလုံး သိုင်းပညာဆည်းပူးခြင်းဖြင့် ချေဖျက်ခဲ့သည်။ ဤသွေးကြွေးကို မြန်မြန်ဆပ်လိုက်မှ မြန်မြန်နားအေးမည်ဟု စဉ်းစားမိသောကြောင့် ကျားနက်ဂေဟာသခင် ရာဇာရှိရာ မြို့ဆီသို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်။
ကျားနက်စံ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ညမှောင်စပျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ညဉ့်နက်မှ စံအိမ်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်သည်က ပိုကောင်းမည်ဟု စဉ်းစားမိသောကြောင့် စံအိမ်အတွင်းသို့ မဝင်သေးပဲ အိမ်အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ တက်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေလိုက်သည်။
”ဂစ်……”
ညဉ့်ငှက်တစ်ကောင်၏ အော်မြည်သံကို ကြားရသည်။ ကလျာ၏ကိုယ်မှ အကြောအခြင်များ တောင့်တင်းသွားသည်။ သွားရန် အချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်က အဖြစ်အပျက်များကို မှတ်မိသေးသောကြောင့် စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရန်နှင့် ရာဇာ၏ အခန်းကို ရှာဖွေရန် မခက်ခဲလှပေ။ အစောင့်များ လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို ကျော်ဖြတ်ရင်း ရာဇာနေထိုင်ရာ အခန်းပေါ်ရှိ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ သွားရောက်လိုက်သည်။
”ဂွပ်….”
ခေါင်မိုးအုတ်ကြွပ်ပြားကို အသံမမြည်အောင် ခွာလိုက်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်မိုးအပေါက်က ဂေဟာသခင်ရာဇာ၏ ကုတင်ကြီးနှင့် တည့်တည့် ဖြစ်နေသည်။
”အို…. ”
ကလျာတစ်ယောက် အံသြလွန်း၍ အသံတောင် ယောင်ရမ်း၍ ထွက်မလို ဖြစ်သွားသည်။ ရာဇာ၏ တန်ဆာကြီးက တောင်မတ်နေသည်။ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းက မကြည့်ရက်စရာ။ ဖြူဖွေးနုငယ်ကာ ချောမောလှပနေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ကြိုးတုတ်ထားသည်။ ခြေနှစ်ချောင်းကို နောက်လှန်ကာ ခြေထောက်တစ်ချောင်းစီကို ခေါင်းရင်းကုတင်တိုင် တစ်ခုစီနှင့် ချည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခေါင်းကအောက် ခြေထောက်ကအပေါ် ဖြစ်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်တွင်ထားကာ ပူးကပ်ချည်ထားသည်။
မိန်းကလေးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားဟူ၍ မရှိ။ နို့သီးလေးများက နီနေသည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးများပင် ကောင်းကောင်းမစူသေး။ တစ်တီတူးငှက်တစ်ကောင်လို ခြေထောက်ကို မိုးမျှော်ထားသောကြောင့် ဖင်ပေါက်ကလေးကိုလည်း မြင်ရသည်။ အဖုတ်ကလေးက ခြေထောက်ကို ကားချည်ထားတာတောင် ဟမနေပဲ တင်းတင်းစေ့နေသည်။
ရာဇာသည် ကလေးမလေးကို ဖင်လိုးဖို့များ ကြံနေလားမသိ။ ဆီပုလင်းတစ်ခုကိုယူကာ သူ့လီးကြီးကို ပွတ်သတ်လိုက် ကောင်မလေး၏ ဖင်ပေါက်ထဲကို ဆီများထည့်၍ နှိုက်လိုက် လုပ်နေသည်။ တအောင့်မျှ ကြာသောအခါ သူ့စိက်ကြိုက် အနေအထားဖြစ်သည်နှင့် လီးကြီးကို ဖင်ဝတွင်တေ့ကာ ထိုးထည့်တော့သည်။
ကောင်မလေးခင်မျာ လက်ရော ခြေထောက်ပါ ကြိုးတုတ်ခံထားရသောကြောင့် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အရာမထင်ပေ။ ဆီလိမ်းထားသောကြောင့် မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပြောင်နေသော လီးကြီးက ဖင်ထဲသို့ တစ်ရစ်ချင်း တိုးဝင်သွားသည်။ ဖင်ပေါက်ထဲသို့ အဆုံးထိ ဝင်သွားသောအခါ ရာဇာတစ်ယောက် ဖင်ကိုမြှင့်ကာနှိမ့်ကာဖြင့် စတင်လိုးတော့သည်။ ကောင်မလေးခင်မျာ ရုန်းလို့လဲမရ၊ ဖင်ထဲတွင်လည်း ကြီးမားသော အတန်ကြီးက အပြည့်အကြပ်ပင် နေရာယူထားသောကြောင့် အသံစူးစူးလေးနှင့် အော်နေရှာသည်။ အော်သံကြားလျှင် စိတ်ပိုကြွကာ ပိုကြမ်းတတ်သော ရာဇာအကြောင်းကို မသိသေးလို့ ဖြစ်မည်။
ရာဇာကတော့ အော်သံကြားလေ၊ ပိုကြမ်းလေ ကောင်မလေးက ပိုအော်လေနှင့် မုန့်လုံးစက္ကူကပ်နေသည်။ ရာဇာရဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ချက်တွေအောက်မှာ မျက်ရည်လေးတွေကျပြီး ရာဇာပြုသမျှ ခံနေရသည်။
ကလျာတစ်ယောက် ခေါင်မိုးပေါ်မှနေရင်း အံတင်းတင်း ကြိတ်မိသည်။ သူမကို အနိုင်ကျင့်စဉ်အခါတုန်းက အဖြစ်အပျက်များကို မျက်လုံးထဲတွင် တစ်ကွက်ချင်းစီ ပြန်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
“ဖတ်..”
ကလျာ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာ အစွမ်းကြောင့် အသံ တိုးသဲ့သဲ့သာ မြည်သွားသည်။ ရာဇာသည် မိန်းမပျိုလေး၏ ဖင်ကိုသာ အားရပါးရ လိုးနေသောကြောင့် ကလျာခေါင်မိုးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။ သို့သော် ကလျာသည် အနက်ရောင် သိုင်းသမား မဟုတ်ပါ။ လက်စားချေစရာ ရှိသော်လည်း အလစ်ချောင်းလုပ်ကြံခြင်းကို မပြုလုပ်လိုပါ။ ထို့ကြောင့် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။
“အဟမ်း.. အဟမ်း….”
ချောင်းဟန့်သံ ကြားလိုက်သောကြောင့် ရှေ့ကိုသာမဲ၍ ဆောင့်နေသော ရာဇာတစ်ယောက် ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။ ကလျာကို ရုတ်တရက် တွေ့သောအခါ ရုတ်တရက်မို့ ရာဇာ လန့်သွားသည်။ ချောမောလှပကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းပြည့်ဖြိုးသော မိန်းမလှလေး တစ်ယောက်ဟုသာ သိသည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်ကအပျိုပေါက်ကလေးသာသာ ရှိသေးသောကြောင့် ယခုလို ဖွံ့ဖြိုးလှပလာသော ကလျာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မမှတ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
”မင်းဘယ်သူလဲ။ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဧကန္တ နင်ငါ့နဲ့ ချစ်ပွဲဝင်ချစ်လို့ လာခဲ့တာလား။”
ကလျာ မျက်နှာ တစ်ချက်မဲ့ပြီး
”ရှင်ဟာ လူယုတ်မာပဲ။ အခုထိ ကျွန်မကို မမှတ်မိသေးပဲကိုး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်တုန်းက ကျွန်မကို ရက်ရက်စက်စက် သေမင်းတောင်ကြားမှာ သတ်ဖို့ ရှင့်တပည့်တွေနဲ့ ထည့်ပေးခဲ့တဲ့ ကလျာပဲ။”
”အော် …. ဦးကောင်းသာ သမီးလေးကိုး။ တွေ့ရတာနဲ့ အတော်ပဲ မင်းအမေတောင် နှစ်နဲ့ချီ ကြာပြီဆိုတော့ ဟောင်းနေပြီလေ။ ငါနဲ့လည်း သိပ်မအိပ်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါလည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လွှတ်ထားလိုက်တယ်။”
”ဘာ…. ”
ကျွန်မအမေ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးလား ဟုတ်လား။ အမေနဲ့ အဖေအကြောင်း ပြောပြပါ။ ပြောပြပြီးမှ ရှင့်ကို ကျွန်မလက်နဲ့သတ်ပြီး လက်စားချေရမယ်။
” ဟား ဟား… မင်းရဲ့ သိုင်းပညာလေး မတောက်တစ်ခေါက်နဲ့ ငါ့ကို လက်စားချေပြီး သတ်မလို့လား ကလျာရယ်။ နင်သိုင်းသင်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ငါကလည်း သိုင်းကျမ်းတစ်ဆူရလို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒါနင့်တို့ မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးတွေပေါ့။”
ရာဇာသည် အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်းနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ရင်း မမျှော်လင့်ပဲ ဝိညာဉ်နတ်သိုင်းကျမ်းကို ရရှိခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာခန့်က အနက်ရောင် သိုင်းလောကမှ သိုင်းရာဇာတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူနှင့်ရင်ဆိုင်ရသူတိုင်းသည် အသက်ဆုံးရှုံးရသည်ချည်း ဖြစ်သောကြောင့် လူစင်စစ်မှ ဝိညာဉ်ဖြစ်သွားသည်ကို အစွဲပြုပြီး ဝိညာဉ်သိုင်းသမားဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် သိုင်းလောကမှ ထိတ်ထိတ်ကြဲ သိုင်းသမားတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်သိုင်းသမားကို ဆုံးမခဲ့သောကြောင့် ဝိညာဉ်သိုင်းသမား သေဆုံးခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲမှာပင် အနိုင်ရရန် ခက်ခဲလှသော ဝိညာဉ်သိုင်းသမားကို ဆုံးမနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ထိုသိုင်းသမားကို အိပ်မက်သိုင်းသမားဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြပြီး ထိုသိုင်းသမား၏ သိုင်းပညာကိုလည်း အိပ်မက်နတ် သိုင်းပညာဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
”ကဲ … မိန်းကလေး ၊ မင်းငါနဲ့ အခုည ကာမဆက်ဆံမယ်ဆိုရင် မင်းသိချင်နေတဲ့ မင်းအမေ အကြောင်းနဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မင်းရဲ့မောင်လေး အကြောင်းကို ပြောပြမယ်။ ”
”ရှင်… ရှင် မိုက်ရိုင်းလှချည်လား။”
ကလျာတစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်တိုက်တော့သည်။ ရာဇာက အသာအယာ ရှောင်တိမ်းပြီး သိုင်းကွက်တစ်ခု ဖော်ထုတ်လိုက်သောအခါ ချွမ်းကနဲ အသံမြည်ကာ ကလျာ၏ လက်ထဲမှဓားသည် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ ရာဇာက ရမ္မက်လွှမ်းသော မျက်လုံးဖြင့် ကလျာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ
”ဒီမှာ မိန်းကလေး ။ မင်းငါ့ကို ဘယ်လိုမှ နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ။ အဲဒီတော့ ငါ့အလိုကို အသာတကြည်နဲ့ လိုက်လျောပါ။ အကြမ်းနည်း သုံးရမယ် ဆိုရင်တော့ နာတဲ့အပြင် မင်းအမေအကြောင်းလည်း ဘာမှသိရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကလျာလည်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သိုင်းကွက်တစ်ကွက်ထဲဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ရသည့်အပြင် မိဘနှစ်ပါးနှင့် မောင်လေးအကြောင်းလည်း သိချင်သောကြောင့် ရာဇာ၏ အလိုကို လိုက်လျောလိုက်ခြင်းသာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်မည်ဟု စဉ်းစားကာ ရာဇာ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောလိုက်ရတော့လေသည်။
” ကဲ ကလျာ ။ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်လိုက်၊ ပြီးရင် နင့်ကြောင့် ပြန်ပျော့သွားတဲ့ ငါ့လီးကြီးကို ပြန်မာလာအောင် လာစုပ်ပေးစမ်း။ ”
ရာဇာသည် မိမိလက်ခုပ်ထဲမှရေဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားသော ကလျာကို ခပ်ရိုင်းရိုင်းပင်ပြောသည်။ ကလျာလည်း မတတ်သာသောကြောင့် အဝတ်အစားများကို တစ်ခုမကျန် ချွတ်လိုက်သောအခါ လှပဖြူဖွေးတောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ရာဇာနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အောက်သို့ တွဲလောင်းကျကာ ပျော့နေသော လီးကြီးကို အရင်းမှကိုင်ကာ စတင်စုပ်ပေးတော့သည်။ ရာဇာ၏ လီးကြီးကို အရင်းမှ အဖျားသို့ လျှာအပြားလိုက် လျက်လိုက်သောအခါ ရာဇာထံမှ
”ကျွတ်… အား… ”
ဟူသော ညည်းသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကလျာသည် ဒစ်တစ်ခုလုံးကို ငုံသွင်းကာ ပါးစပ်အတွင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးသည်။ ပါးစပ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသော ဒစ်ထိပ်ဖျားကိုလည်း လျှာဖြင့်သပ်ပေးသည်။ ကလျာရဲ့ ပုလွေစွမ်းအောက်တွင် ရာဇာတစ်ယောက် ပြီးချင်ချင် ဖြစ်လာသောကြောင့် ကလျာရဲ့ခေါင်းကို နောက်သို့တွန်းကာ လီးကိုပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။
”ကဲ … ငါအခု ဟိုကောင်မလေးကို အရင်လိုးမယ်။ ပြီးမှ နင့်အလှည့်ပေါ့ အခုတော့ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး ဟိုကလေးမ အဖုတ်ကို သွားလျက်စမ်း။ ငါက ဖင်ကိုအရင်လိုးနှင့်မယ်။”
ကလျာတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တစ်တီတူးလို ခြေထောင်မိုးမျှော်နေသော ကောင်မလေးရဲ့ အဖုတ်ကို သွားလျက်ရသည်။ အစေ့လေးကို ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ပေးလိုက်သောကြောင့် ကောင်မလေး၏ မှိတ်နေသော မျက်လုံးလည်း ပွင့်လာသည်။ ထို့နောက် လျှာကို အပြားလိုက်ထားကာ အဖုတ်တစ်ခုလုံးကို နှံ့အောင်လျက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရာဇာကလည်း ကောင်မလေး၏ ဖင်ထဲသို့ လီးကြီးကိုထည့်ကာ ပြန်ထုတ်ကာဖြင့် ဆောင့်နေသည်။
ရာဇာရဲ့ဖင်လိုး ခံရခြင်းကိုခံရသော မိန်းကလေးငယ်သည် သနားဖို့ ကောင်းလှသည်။ နဂိုကပင် မဆန့်မပြဲ ကြီးမားလှသော လီးတန်ကြီးမှာ သူမ၏ စအိုပေါက် နီနီလေးထဲသို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဝင်ထွက်နေသည်။ ကောင်မလေးမှာ မချိမဆန့် အော်ညီးရင်း တွန့်လိန်နေရှာသည်။ သူဇာလည်း သနားလာတာနဲ့ မိန်းကလေးငယ် အနာသက်သာအောင် အဖုတ်လေးကို စိတ်ပါလက်ပါ လျက်ပေးလိုက်သည်။
ကောင်မလေး အနာသက်သာသွားလို့ ထင်သည်။ နာနာကျင်ကျင် အော်သံ ပျောက်သွားပြီး အရသာရှိလို့ ညည်းသည့် ညည်းသံလေးများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရာဇာ အပျိုဖင်လေးကို အချက်ငါးဆယ်လောက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးပြီးသောအခါ ဖင်ပါကင်လေးရဲ့ တင်းကြပ်မှုကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ပဲ သုတ်ရည်များ တဗျင်းဗျင်းထွက်ကာ ပြီးသွားတော့သည်။
”ကဲ… ကလျာ… ဟိုအဖုတ်ကို လျက်တာတော်တော့။ အခု ငါ့လီးကို လာလျက်စမ်း။”
ကလျာ နေရာကို အနည်းငယ်ရွေ့ကာ ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်နေသော ရာဇာရဲ့ ပေါင်ကြားများ ခေါင်းအပ်လိုက်ပြီး လီးကို နေရာလပ်မကျန် ပြောင်အောင် လျက်ပေးရသည်။ ရာဇာသည် သူ့ပေါင်ကြားမှာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ လီးစုတ်ပေးနေသော မိန်းမချောလေးကိုကြည့်ရင်း စကားပြောချင်လာသည်။ ပုံမှန် စကားပြောချင်သည် ဆိုခြင်းထက် ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်းတွေ ပြောချင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် စကားစသည့်အနေဖြင့်
“ဒီမှာ မိန်းကလေး။ မင်းက အခုလို ငါ့ကို ပြုစုပေးတော့ ငါကလည်း မင်းသိချင်တာကို ပြောပြမယ်”
ထိုစကားကို ကြားတော့ လီးစုပ်ပေးနေသော ကလျာ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ့မိဘ နှစ်ပါးနဲ့ မောင်လေးအကြောင်းကို သိရတော့မှာ မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် လီးကို စုပ်ရက်သားအပေါ်ကို မော့ကြည့်ရင်း ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ငြိမ့်ပြမိသည်။
”မင်းကိုဖမ်းပြီး သုံးရက်ကြာတဲ့အထိ မင်းအဖေနဲ့ အမေ ရောက်မလာလို့ မင်းတို့အိမ်ကို ငါသွားတိုက်ခိုက်တယ်။ မင်းအဖေကတော့ တိုက်ပွဲမှာ သေသွားတယ်။ မင်းမောင်လေးကတော့ မင်းတို့အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ကယ်သွားလို့ မမိလိုက်ဘူး။ အဲဒီမှာ အသက်မသေတဲ့ မင်းအမေကို ငါကပဲ ငါ့စံအိမ်တော်ကို ဖမ်းခေါ်လာခဲ့တယ်။ မင်းအမေကို တစ်ခါပဲ အတင်းအကြပ် ကြံစည်လိုက်ရပါတယ် မိန်းကလေးရယ်။ ပထမတစ်ကြိမ် ပြီးကတည်းကနေ စေရာသွား မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာပဲ။ ငါကလည်း အစပိုင်းတော့ မှန်မှန်လိုးပေးပါသေးတယ်။ တဖြည်းဖြည်း နှစ်တွေကြာလာတော့ လိုးချင်စိတ် မရှိတော့တာနဲ့ သိပ်မလိုးဖြစ်တော့ဘူး။ အဲဒီမှာ မင်းအမေက ငါ့တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ ပြေးသွားတော့တာပါပဲ။ ”
ကလျာ အတော်ပင် ငိုချင်သွားသည်။ သူ့မိခင်သည် ချောမောလှပသော စော်ဘွားသမီးတော်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ စာပေသမားနှင့် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရာဇာဆိုသော လူကြီးရဲ့ နှောက်ယှက်မှုကြောင့် သူတို့မိသားစုလေး ပြိုကွဲခဲ့ရသည်။
ကလျာ ရာဇာ့ကို အလွန်ပင် နာကျည်းသွားသည်။ တစ်ချိန်ထဲမှာပင် ဝမ်းနည်းစိတ်များလည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ငါ.. ငါ.. ဒီလူကြီးကို ရအောင် သတ်ရမယ်။ နာကြည်းအားငယ်သော စိတ်များဖြင့် ကလျာတစ်ယောက် ဝမ်းနည်းမျက်ရည် ကျမိသည်။
ကလျာ့မျက်လုံးမှထွက်သော မျက်ရည်တစ်စက်က လီးစုပ်ခံနေသော ရာဇာ့လီးပေါ် တောက်ခနဲကျသည်။ ရာဇာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လီးစုပ်တဲ့ အရသာကို ခံနေရာမှ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်သည်။ ဒီကောင်မလေး ငိုနေပြီ။ မျက်လုံးလေးတွေ နီရဲ နေသည်။ နှာခေါင်းနီနီလေးနှင့် မျက်ရည်တွေ စီးကျနေသော ကောင်မလေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆက်ဆံချင်စိတ်က တမဟုတ်ချင်း ထကြွလာပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ကလျာ့ဆံပင်ကို တစ်ချက်စုကိုင်ပြီး ခေါင်းကို ထိန်းကျောင်းကာ လည်ချောင်းထဲသို့ လီးကို ခပ်နက်နက်ဝင်အောင် ဖိချသည်။
”အု….. အော့….. ”
ကလျာ ပျို့တက်သည်။ မျက်ရည်တွေလည်း ပိုဝဲလာသည်။ နာကျင်စိတ်အပြင် အာခေါင်ကို လာလာထောက်မိသော လီးချောင်းကြီးရဲ့ အထိအတွေ့က ဆိုးဝါးလှသည်။ ဆယ်ချက်လောက် ခပ်ပြင်းပြင်း အာခေါင်ထဲ ဆောင့်ထည့်ပြီးတော့ ရာဇာ အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း လိုးပေးရဦးမှာပဲ။
“ကဲ… ကလျာ.. ကုတင်ဘောင်ကို လက်ထောက်ပြီး လေးဘက်ကုန်းလိုက်”
ကလျာလည်း ဦးသက္ကနဲ့ လိင်ဆက်ဆံဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ရာဇာ နေခိုင်းသည့်အတိုင်း နေပေးလိုက်သည်။ လှပတဲ့ တင်ပါးတစ်စုံက နောက်ကိုကော့ထွက်ပြီး ဖင်ကြားတဲ့က အဖုတ်ကြီးက ပြူးထွက်နေသည်။ ရာဇာ နောက်ကို ပြူးထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ကို လက်နဲ့တစ်ချက် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရည်တွေ အတော်ကို စိုရွှဲနေပြီ။ ဒီကောင်မလေး ငါ့လီးစုပ်တုန်းကတည်းက စိတ်ကြွပြီး အရည်တွေ ထွက်နေတာ ဖြစ်မယ်။
”ဟိတ်… ကလျာ…. နင်တော်တော် ခံချင်နေပြီ ဟုတ်လား။ အရည်တွေ ရွှဲနေပြီ။ ပြောစမ်း…”
ကလျာ အတော်ပင် ရှက်သွားသည်။ ရန်သူတစ်ယောက်ရဲ့ လီးကိုစုပ်ပေးနေရသောကြောင့် ကလျာ စိတ်ထဲတွင် လိင်ဆက်ဆံလိုစိတ် မဖြစ်မိပါ။ ရာဇာဆိုတဲ့ လူကြီးကို မုန်းပြီး သတ်ချင်တာပဲရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကလျာ့အဖုတ်က အရည်တွေ တော်တော်ရွှဲနေလေပြီ။ ကလျာ့ကိုယ်ခန္ဓာက ကလျာ ဖြစ်ချင်တိုင်းမဖြစ်ပဲ အရည်တွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ထွက်နေပြီ။ ကလျာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရာဇာမေးတာ မဖြေပဲ တိတ်ဆိတ်သာ နေလိုက်သည်။
“ဖြန်း….”
ခပ်ကြမ်းကြမ်းရိုက်ချက် တစ်ချက်က ကလျာ့ တင်ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ကလျာ့တင်ပါးတွင် ပူခနဲဖြစ်ပြီး နာကျင်သော ဝေဒနာကို ခံစားရသည်။
”ငါမေးရင် ပြန်ဖြေပါ ကလျာ။ မဖြေရင် နင်ဒီထက် ပိုနာမယ်သာမှတ်။”
”ဟုတ်…. ဟုတ်….”
လေးဘက်ထောက်ထားသော ကလျာရဲ့ ဖင်ကြားထဲက ပြူးထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ဝတွင် ရာဇာ လီးကို တေ့ကာ ဖိချလိုက်သည်။
“ဗြွတ်….”
လီးတန်ကြီးက အဖုတ်ကလေးထဲသို့ မဆန့်မပြဲတိုးကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ တစ်ချက်ထဲ အားနှင့်ဆောင့်ကာ လိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အဖုတ်တဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားပြီး သားအိမ်ခေါင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ထိုးမိသည်။
ကလျာ.. အင့်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး သားအိမ်ခေါင်းကို ထိမိသောကြောင့် အတော်ပင် အောင့်သွားသည်။ ရာဇာလီးကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ပြန်ထိုးထည့်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ဘောင်ကို ကိုင်ကာ ကုန်းထားသောကြောင့် စွင့်ကားပြီး ဖြူဖွေးနေသော ဖင်တုံးဖွေးဖွေးနှစ်ခုကို အားရပါးရကိုင်ကာ ဆောင့်ဆောင့် လိုးတော့သည်။
”အ… အင့်… ”
ကလျာ့ထံမှ ညီးသံ ခပ်တိုးတိုး ကြားရသည်။ ရာဇာကို လုပ်ကြံမည်ဟု စဉ်းစားထားသော်လည်း ရာဇာလိင်တန်ကြီးမှပေးသော ထူးကဲသော အရသာကြောင့် လုပ်ကြံမည့်အတွေးပင် မေ့လျော့သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ ရာဇာ တစ်ချက်ဆောင့်လိုက်တိုင်း ကလျာကလည်း အားကျမခံ ဖင်ကို နောက်သို့ပြန်၍ ကော့ကော့ပေးနေမိသည်။
အချက်ငါးဆယ်လောက် အဆောင့်ခံပြီးချိန်တွင်တော့ ကလျာတစ်ယောက် ဖင်ကို နောက်သို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကော့တင်ရင်း ပြီးသွားတော့သည်။ ရာဇာသည် ကလျာပြီးသွားချိန်မှာ ဆက်မဆောင့်သေးပဲ လိင်တန်ကို ကလျာ့ အဖုတ်လေးထဲ စိမ်ထားပြီး ကလျာ့အဖုတ်က ဆွဲဆွဲညှစ်တဲ့ အရသာကို ခံစားနေသည်။
တအောင့်လောက်ကြာမှ နေရာပြောင်းပြီး လုပ်ချင်စိတ်ပေါ်လာတာနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်အိပ်လိုက်ပြီး ကလျာကို တက်ဆောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ချီပြီးသွားသော ကလျာတစ်ယောက် တော်တော်လေး နှုံးချိသွားပေမဲ့ ရာဇာပြောတဲ့အတိုင်း နေပေးလိုက်သည်။
ကလျာတစ်ယောက် ရာဇာ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး လိင်တန်ကို အဖုတ်ထဲထည့်ကာ ခပ်မှန်မှန်ပင် ဆောင့်ပေးနေသည်။ ဆောင့်ပေးနေရင်း စိတ်ထဲက ရာဇာ့ကို လုပ်ကြံနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားမိသည်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကာမဆက်ဆံလို့ ပြီးခါနီးအချိန်ရောက်ရင် အရာရာကို မေ့လျော့နေတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကို ငါကောင်းကောင်း အသုံးချရမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြောရင်း အဝင်အထွက် မှန်မှန်လေးပင် ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။
တအောင့်လောက်ကြာတော့ ရာဇာထံမှ နှာမှုတ်သံ တရှုးရှုးထွက်လာပြီး အောက်ကနေ ခပ်ပြင်းပြင်း ကော့ကော့ထိုးတာကို တွေ့ရသည်။ ကလျာလက်ဝါးတစ်လျှောက် အတွင်းအားကို အကုန်စုစည်းလိုက်သည်။ အတွင်းအားကို လက်မှာစုစည်းလိုက်သောကြောင့် ကြွက်သားများ တောင့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး အဖုတ်အတွင်းသားများက ရာဇာ့လိင်တန်ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ စုပ်ဆွဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
”အား… ကောင်းလိုက်တာ”
ဆိုပြီး ရာဇာတစ်ယောက် ခေါင်းကိုကြွကာ ကလျာ့နို့နှစ်လုံးကိုစို့ရန် ကုန်းအထ ကလျာ လက်ဝါးစောင်းက ရာဇာ့လည်မျိုဆီသို့…
”ဖြောင်း…. ”
”အား”
ရာဇာ့အော်သံက ကျားနက်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးအနှံ့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ အခန်းအပြင်မှ လူသံအချို့ကြားရသည်။ အစောင့်များက သူတို့ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ အိပ်ဆောင်သို့ အခွင့်မရှိပဲ ဝင်ခွင့်မရသောကြောင့် အပြင်ဘက်မှသာ အသံပေးကြသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာအဝတ်အစားမပါသော ကလျာလည်း ကမန်းကတန်း ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ရောက်တော့ ခြံထဲက အစောင့်တစ်အုပ်နဲ့ တန်းတိုးသည်။ အစောင့်များက ကလျာ့ကို ၀တ်လစ်စလစ်နဲ့ မြင်တာနဲ့ ဝိုင်းလာကြသည်။ အသံတွေက အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို တပ်လှန့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ကလျာ့အနီးသို့ ရန်သူတွေ ဝိုင်းအုံလာသည်။
ကလျာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဇွဲမလျော့ပဲ တိုက်သည်။ တိုက်ရင်းတိုက်ရင်း မောဟိုက်လာပြီး အစောင့်တစ်ယောက်ရဲ့ ဓားချက်က ဖင်သားကို ရှပ်ထိသည်။ အပေါ်ယံ အရေပြားသာထိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကလျာတစ်ယောက် ပင်ပန်းလွန်းပြီး ဓားလွတ်ကျသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် အပြေးရောက်လာပြီး ကလျာ့ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီကာ တိုက်ပွဲစည်းအပြင်သို့ ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။
တိုက်ပွဲကို ရပ်ကြည့်နေသော ခေါင်းဆောင်ကြီး ရာဇာရဲ့ ညာလက်ရုံးဖြစ်သူ သီဟ တောက်တစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်မိသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို လုပ်ကြံသွားတဲ့ ကောင်မလေးကို ကယ်တင်သွား
သူက ဘယ်လက်ရုံးဖြစ်သူ သူရ…။
ဒီကောင်မလေးကို သီဟ ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။ လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်က သေမင်းတောင်ကြားမှာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော ကလျာဆိုသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ ဒီကောင်မလေး အခုထိ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတော့ သူရ မသတ်ပဲ လွှတ်ပေးလိုက်လို့ပဲ ဖြစ်မည်။ အခုလည်း ကယ်ထုတ်သွားပြန်ပြီ။ သီဟတစ်ယောက် အံကိုခပ်တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ငယ်သားများအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူရနောက်ကို အပြင်းအထန် လိုက်တော့သည်။
သူရ ကလျာကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းပြီး အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေသည်။ ညတစ်ဝက်လောက် ခရီးနှင်ပြီးရင် တောတောင်ထူထပ်တဲ့ သစ်တောကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ထိုတောထဲသို့ ရောက်ပြီးလျှင် နောက်ကလိုက်လာတဲ့ ရန်သူတွေကို မျက်ခြေဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သစ်တောရှိရာကို ရောက်ဖို့ လမ်းခုလတ်မှာ သေမင်းတောင်ကြားဒေသကို ဖြတ်ရမည်။
သူရ အားကုန်သုံးပြီး ပြေးသော်လည်း မြင်းခွာသံတွေက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာချေပြီ။ သူရပြေးတော့လည်း မလွတ်တော့မဲ့အတူတူ တောအုပ်ဆီကို မသွားတော့ပဲ သေမင်းတောင်ကြားရှိရာ လမ်းသွယ်လေးဘက်ကို ချိုးကွေ့လိုက်သည်။ ခဏလောက် ပြေးပြီးတော့ ရှေ့မှာ ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ပေ။ အသူတစ်ရာနက်လှသော ချောက်ကမ်းပါးက ဆီးကြိုနေသည်။ မြင်းခွာသံများက တစ်စထက်တစ်စ ပိုပြီးနီးကပ်လာသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူရ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်ပြီး ပုခုံးပေါ်မှာ ထမ်းထားတဲ့ ကလျာကို အောက်ကိုချကာ ခပ်တင်းတင်းပွေ့ဖက်ပြီး သေမင်းတောင်ကြားထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။
”ဗွမ်း….. ”
မြင့်မားလှသော အကွာအဝေးမှ ကျလာသည့် အရှိန်နှင့် အောက်မှ ရေပြင်ကို ထိလိုက်သော အချိန်တွင် ကလျာပါ သတိရလာသည်။ မျက်လုံးကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်ဂူ၀ တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
” အစ်ကို သတိရလာပြီလား။”
သာယာသော အသံလေးကို ကြားရသည်။
”အော်… ကလျာလည်း အသက်ရှင်ရက် ရှိသေးတာပဲ။”
သူရစိတ်ထဲ တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူရ အသံလာရာကို ကြည့်လိုက်တော့ စိုးရိမ်တဲ့ မျက်ဝန်းအစုံနဲ့ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသော ၀တ်လစ်စလစ်နဲ့ ကလျာကို တွေ့သည်။ သူရ လူးလဲထလိုက်ပြီး အနားမှာရှိနေသော ကလျာရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ထွေးပွေ့လိုက်သည်။
” ညီမရယ်… မသေကောင်း မပျောက်ကောင်းကွယ်။ ဟိုတစ်ခါထဲက အစ်ကိုပြောသားပဲ ကျားနက်စံအိမ်နဲ့ ဝေးဝေးနေပါဆိုတာကိုကွာ”
”ဘာပဲပြောပြော အစ်ကိုရယ်… ကလျာ့ဘဝမှာ အမုန်းဆုံး ရန်သူတော်ကြီးကို သွေးကြွေးဆပ်နိုင်တဲ့အတွက် ကလျာ သေသွားမယ်ဆိုရင်တောင် သေပျော်ပါပြီ။”
”အော်… ညီမရယ်။”
သူရ ကလျာဆိုသော ကောင်မလေးကို မြတ်နိုးစွာကြည့်ရင်း ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ရေစိုနေသော ဖွံ့ထွားသည် ရွှေရင်အစုံကို မြင်ရနေသည်အခါ သူရ အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်လာသည်။ သူရတစ်ယောက် ကလျာ့ မျက်နှာကို ရီဝေဝေကြည့်ရင်း
“ချစ်တယ် ညီမရယ်။ အစ်ကို ညီမကို လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့တာပါ။ အစ်ကို့အချစ်ကို လက်ခံပါနော်။”
ကလျာလည်း သူမရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်အပေါ် မေတ္တာရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမဘဝက သူမချစ်သူအတွက် သန့်စင်မှုမရှိပါ။
”အစ်ကိုရယ်… ညီမဘဝက အစ်ကို့အတွက် မထိုက်တန်ပါဘူး အစ်ကိုရာ… ။ မချစ်ပါနဲ့နော်။”
”ညီမ မသေသေးဘူးဆိုတာသိလို့ အစ်ကို ညီမထွက်သွားတဲ့ နေရာမှာ အမြဲလိုလို လာစောင့်ခဲ့တာပါ ညီမရာ။ ခြောက်နှစ်လုံးလုံးပါပဲ။ ပြီးတော့ ရောက်လေရာ နေရာတိုင်း ညီမများ ရှိလေမလားဆိုပြီးတော့လည်း စုံစမ်းခဲ့ရတာ အမောပါပဲကွာ။ တွေ့မဲ့တွေ့တော့ ညီမက အစ်ကို့ဆီကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာတာပဲလေ။ အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက် ဖူးစာပါလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ညီမ အစ်ကို့အချစ်ကို လက်ခံပြီး အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်မယ် မဟုတ်လား။”
ကလျာတစ်ယောက် သူမအပေါ် ထားရှိသော သူရရဲ့ အချစ်ကို အဆုံးစွန်အထိ နားလည်လိုက်ပါပြီ။ သူရ အချစ်က ဖြူစင်စစ်မှန်သော အချစ်စစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူမအသက်ကိုလည်း နှစ်ကြိမ်တိတိ ကယ်တင်ခဲ့သော သူရဲကောင်း ဖြစ်သည်။ အစစအရာရာ ပြည့်စုံသော သူရအချစ်ကို လက်မခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ကလျာတစ်ယောက် သူရအချစ်ကို ခပ်သွက်သွက်ပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။
”ချစ်ပါတယ် အစ်ကိုရယ်… ။ ညီမ အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်ပါ့မယ်။”
ကလျာ ခေါင်းလေးငုံ့ရင်း ပြောမိသည်။ သူရ အပျော်လွန်သွားပြီး ကလျာ့မျက်နှာပေါ်သို့ အနမ်းမိုးတွေ ရွာချလိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူရအနမ်းတွေရဲ့ လားရာက ကလျာ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတစ်စုံဆီသို့ အနမ်းတွေ မရပ်မနားပေးပြီးတော့ သူရအဝတ်တွေကို အလျင်အမြန် ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ရေစိုနေတဲ့ ဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်လိုက်တော့ ခေါင်းထောင်ပြီးဖြစ်တဲ့ ညီတော်မောင်က ပေါ်ထွက်လာသည်။
”အို့… အစ်ကိုရယ်… သိပ်ဆိုးတာပဲ။ ”
”အစ်ကိုက ညီမကို နွေးထွေးသွားအောင် လုပ်ပေးမလို့ပါကွာ။”
သူရ ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ ကလျာ့ရင်သားထွားထွားကိုသာ အငမ်းမရပင် ငုံ့ပြီး စို့လိုက်သည်။ ကလျာ့ထံမှ တအင်းအင်းနဲ့ ညီးညူသံလေးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရင်သားတစ်ဖက်ကို စို့နေရင်း ကျန်နေတဲ့ အခြားရင်သားကို လက်ကလည်း အအားမနေပဲ ဆုပ်ကာခြေသည်။ ကလျာ့ရင်သား ဖြူဖြူနုနုမှာ သူရလက်ရာတွေ ထင်ကုန်သည်။
သူရ တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ လျှောဆင်းလိုက်ပြီး ကလျာ့အဖုတ်ဝမှာ ထောင်ထောင်လေး ဖြစ်နေတဲ့ အစိလေးကို တစ်ချက် စုပ်လိုက်သည်။
‘အ….’
ကလျာ တစ်ချက်ညည်းရင်း သူရဆံပင်တွေကိုသာ အားရပါးရ ဆုပ်ဆွဲထားသည်။ သူရ အတော်ကြာကြာ လျက်ပြီးတော့ အဖုတ်တစ်ခုလုံးလည်း စိုရွှဲနေပြီ။ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ညီတော်မောင်ကို ကိုင်ပြီးတော့ ကလျာ့အဖုတ်ဝမှာ လေးငါးဆယ်ချက်လောက် အစုန်အဆန် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ကလျာ့ တင်ပါးအစုံက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကြွတက်လာသည်။
သူရ အချိန်မဆွဲတော့ပဲ ညီတော်မောင်ကို ကလျာ့အဖုတ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးထည့်လိုက်သည်။ အဖုတ်အတွင်းသားများက ညီတော်မောင်ကို တရွရွဆွဲညှစ်ခြင်းဖြင့် ကြိုဆိုကြသည်။ ဆယ်ချက်လောက် ခပ်မှန်မှန်လေး လုပ်ပြီးတော့ ကလျာ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်ပြီး အားရပါးရဆောင့်သည်။
“ဖွတ် … ဖတ်…. ဖွတ်… ဖတ်”
မြည်သံတွေနဲ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှုသံတွေက ကျောက်ဂူတစ်ခုလုံးမှာ ဆူညံနေသည်။ အချက်ငါးဆယ်လောက် ဆောင့်ပြီးတော့ဘကလျာ့ထံမှ အသံရှည် ညည်းသံကြားရပြီး ခြေဖျားတွေ ကွေးကောက်ကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူရလည်း အရှိန်ကိုမြှင့်ပြီး ခပ်မြန်မြန် ဆောင့်လိုးလိုက်ရာ မကြာခင်မှာပဲ ပြီးချင်လာသည်။
သူရ ပုခုံးပေါ်တင်ထားတဲ့ ခြေနှစ်ဖက်ကို ဘေးကိုခွဲကားလိုက်ပြီး ကလျာ့နို့ ဖြူဖြူဝင်းဝင်း နှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆွဲ၍ဆောင့်သည်။ နောက်ဆယ်ချက်လောက် ဆောင့်အပြီးတွင်တော့ ကလျာ့အဖုတ်ထဲသို့ လိင်တန်ကိုတဆုံးသွင်းပြီး သုတ်များကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
သူရတစ်ယောက် ကလျာ့ဘေးနားမှာ ဝင်လှဲလိုက်ပြီး ကလျာကို သူ့လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်စေသည်။
”ညီမ… အစ်ကိုတို့ ဘယ်လိုဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေကြမလား။ အပေါ်ကို ပြန်တက်ဖို့ ကြိုးစားရဦးမယ်။ ပြီးတော့ စားဖို့သောက်ဖို့လည်း ရှိသေးတယ်။”
”စားစရာအတွက်ကတော့ မပူနဲ့ အစ်ကိုရဲ့။ အစောက အစ်ကိုမေ့နေတုန်း ကလျာ ဒီနားတစ်ဝိုက်ကို ပတ်ကြည့်ပြီးသွားပြီ။ စားလို့ကောင်းတဲ့ အသီးတွေ ရှိတယ်။ အပင်တွေလည်း အများကြီးပဲ။ ပြီးတော့ ညီမတို့ကျလာတဲ့ ချောင်းထဲမှာလည်း ငါးတွေတွေ့တယ်။ ညီမတို့ ချောက်ထဲမှာပဲ နှစ်ယောက်ထဲ ကမ္ဘာလေးကို တည်ဆောက်ကြရအောင်နော်။ ကောင်းတယ်မဟုတ်လား ဟင်။”
”ကောင်းတာပေါ့ ညီမရဲ့။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကလည်း ညီမကို အစောင့်တွေ ဝိုင်းနေတုန်းက ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်းကို ယူလာခဲ့တယ်။ ကိုယ့်တို့ သားသမီးလေးတွေ မွေးလာရင် အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်းကို သင်ပေးပြီး သိုင်းလောကထဲ ပြန်ဝင်ခိုင်းမယ်။ အများအကျိုး သယ်ပိုးတဲ့ သိုင်းသမားကောင်းလေးတွေ ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ကြမယ်ကွာ။ ညီမရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ။”
”အစ်ကို့သဘောအတိုင်းပါပဲရှင်။”
”ကဲ… အစ်ကို့သဘောအတိုင်းဆို နောက်ထပ်တစ်ခါလောက် ချစ်ကြရအောင်ကွာ။”
သူရ ခပ်မြန်မြန် ထလိုက်ပြီး ကလျာ့ပေါင်ကြားမှာ နေရာယူလိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သေမင်းတောင်ကြား ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေရှိ ကျောက်ဂူလေးထဲမှာ ကြင်စဦး အဝတ်အစားမပါသော ချစ်သူနှစ်ဦးရဲ့ ရယ်သံလေးများကို ကြားရတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။
No comments:
Post a Comment