ရုံးခန်းထဲမှာ ဓာတ်ပုံတွေကို ဟိုလှန်ဒီလှန် လုပ်နေစဉ် တံခါးခေါက်သံကြားရသဖြင့် ဦးမောင်မောင်တံခါးပေါက်ဆီသို့ ထသွားရသည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ ဒုတိယနှစ် ဥပဒေ ကျောင်းသူ မမိုးမိုးဝေ၊ ကုန်သည် ဦးဝေခန်း၏ မြေး တရုတ်သွေးပါသည် မမိုးမိုးဝေ။
ဦးမောင်မောင်သည် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ လက်ထောက် ပါမောက္ခ၊ သမိုင်းဘာသာရပ်ကို လာပြနေသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။
ပရော်ဖက်ဆာဟု ဆိုသော်လည်း အသက် ၄၀ မပြည့်သေး၊ အသက်က ငယ်ငယ် အားကစားလိုက်စားသူဖြစ်၍ ဗလတောင့်တောင့်၊ ပါးသိုင်းမွှေးခပ်ရေးရေးနှင့် ကျောင်းဆရာနှင့်မတူပဲ မင်းသားနှင့် ပိုတူနေသည်။
အမှီအခိုမရှိ၊ လူပျိုလူလွတ်မို့ ဝါသနာအလျှောက် ဓာတ်ပုံတိုက်နှင့် ပန်းချီသင်တန်းကို သီးသန့် တိုက်ခန်းငှားပြီး ဖွင့်ထားသေးသည်။ တကိုယ်တည်းသမားမို့ မနေတော့ပဲ ဓာတ်ပုံတိုက်တွင်ပင်နေသည်။
မိုးမိုးဝေက သူသင်သည့် သမိုင်းကို မယူမနေရ ဘာသာမို့ အတန်းထဲ ဝင်ထိုင်နေရုံနှင့် ဂုဏ်ထူးထွက်မည့်အလား ပေါ့ပျက်ပျက်သဘောထားသည့် ကျောင်းသူ၊ အဆိုင်းမန့်ပေးလျှင် အချိန်မီ မတင်၊ အမြဲနောက်ကျသည့် ကျောင်းသူ၊ ၃ ခါမြောက်တွင်တော့ သူ စိတ်တိုတိုနှင့် မိုးမိုးဝေ အဆိုင်းမန့်ကို သုညပေးပစ်လိုက်သည်၊ အဲဒါမှ မှတ်လောက်သားလောက် ရှိသွားသူ။
“ဆရာ … ကျမ ဆရာ့ကို ပြောစရာ ရှိလို့။”
ပြောပြောဆိုဆို မိုးမိုးဝေက ရုံးခန်းထဲဝင်ကာ သူ့စားပွဲရှေ့က ကုလားထိုင်တွင် စွေ့ကနဲ ဝင်ထိုင်သည်။ သူ တံခါးပိတ်ပြီး သူ့ထိုင်ခုံမှာ ပြန်လာထိုင်တော့ …
“ဆရာ … ကျမ သမိုင်းကို ဂုဏ်ထူးပါမှ ရမယ် ဆရာ”
“ဂုဏ်ထူးက မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဖိုင်နယ်မှာ အမှတ်ပြည့်ရရင်တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။”
သမိုင်းက အဆိုင်းမန့်အမှတ်တွေကိုပါ ယူသည့်ဘာသာ၊ အဆိုင်းမန့်တွေမှာ အမှတ်နည်းနည်းလျော့တာ မထောင်းသာသော်လည်း သုညတလုံးပါလျှင်တော့ ဂုဏ်ထူးမထွက်နိုင်တော့။
နောက်ပြီး သမိုင်းစာမေးပွဲမှာ အမှတ်ပြည့်ရတာ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်လို့တုန်း။
“ကျမ ကျူတိုရီယယ်တွေမှာ အကုန် အမှတ်ပြည့်ရတယ်လေ”
“အင်း … အဆိုင်းမန့်တွေ နောက်ကျတယ်လေ၊ ဒီတော့ ဂုဏ်ထူး မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဆရာရယ် … တရက်ထဲကို”
“တရက်လဲ နောက်ကျတာပဲ၊ ဆောရီး မမိုးမိုးဝေ။ ဂုဏ်ထူး မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဆရာ … ကျမ အော်နာ မဝင်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ အော်နာ မဝင်ရင် အဘိုးက ကျမကို ယောက်ျား ပေးစားတော့မှာ။ ”
“ဆောရီး … ငါ မကူညီနိုင်ဘူး”
“ဆရာ ကျမ မနက်ဖြန် ထပ်လာခဲ့လို့ ရမလား”
“အိုကေလေ … ထပ်လာလဲ ဂုဏ်ထူးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
နောက်နေ့ ဦးမောင်မောင်ရုံးကိုရောက်တော့ ရုံးခန်းရှေ့မှာ သူ့ကိုစောင့်နေသည့် မိုးမိုးဝေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရပ် ငါးပေခြောက်လောက်ရှိမည့် မိုးမိုးဝေ ဒီနေ့ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် မဝတ်စဖူး ဝတ်ထားသည်။ အကျီကလဲ မှန်နိုင်လွန်အသားကို ဇာဘော်လီအနက်၊ ပိုးထမီပျော့ အဝါနှင့် တွဲဝတ်ထားသဖြင့် သူမကိုယ်လုံးအလှကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ ရုံးခန်းထဲ ခေါ်ထိုင်ပြီး မိုးမိုးဝေကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာမှာလဲ မျက်နှာချေတွေ အဖွေးသား၊ မှုန်နေအောင် လိမ်းထားပြီး နှုတ်ခမ်းကလဲ ရဲရဲနီလို့။
စားနေကျ ကြောင်ဖားကြီးလောက် မဟုတ်သော်လည်း အတွေ့အကြုံမရှိတာ မဟုတ်သည့် ဦးမောင်မောင်၊ ဒီကောင်မလေး ဘယ်ခြေလှမ်းလှမ်းသည်ကို နားခွက်မီးတောက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့လဲ ထိုခြေလှမ်းကို ဘယ်နှလှမ်း၊ ဘယ်ခရီးစခန်းရောက်သည်အထိ လှမ်းမည်ကို မသိသေးသည်နှင့် အသာဆက် အကဲခတ်နေလိုက်သည်။
“ဆရာ ကျမ ယောက်ျားမယူချင်သေးဘူး၊ ကျမကို ကူညီပါ ဆရာရယ်”
တရုတ်တွေက ဒီလိုပဲ၊ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဆို ယောက္ခမအိမ်မှာ ကျွန်သာသာရယ်။ ယောက္ခမနှင့် လင်သား အမြင်ကျဉ်းလျှင် ကျဉ်းသလောက် ပညာဘယ်လောက်တတ်တတ် အိမ်တွင်းပုန်းဖြစ်ပေရော့။ ဒါ့ကြောင့်လဲ ခေတ်ပညာတတ် တရုတ် မိန်းကလေးတွေ အိမ်ထောင်ပြုရမှာ သေမလောက် ကြောက်ကြသည်။
“ကျမ အဲ … ဟိုဟာ အဆိုင်းမန့်တခု ထပ်လုပ်ရင်ရော၊ ဆရာ”
သူခပ်မဆိတ်ပင် နေနေတော့ ကာခြယ်တွေ ဆိုးထားသော မျက်လုံးရွဲကြီးများဖြင့် အသနားခံကြည့်ရင်း ခပ်ညုညုလေး လာပြောနေသည်၊ ဒီလောက်နှင့် ကြွေသွားရအောင် ဦးမောင်မောင်က မနေ့တနေ့ကမှ စာစသင်သည့် ကျောင်းဆရာ ပေါက်စမှ မဟုတ်တာပဲ။
“နောက်အပါတ်ပဲ ဖိုင်နယ်ဖြေတော့မှာ။ မမိုးမိုးဝေ … ဆောရီး … ငါ ဒါ မတတ်နိုင်ဘူး”
မိုးမိုးဝေငြိမ်ကျသွားသည်၊ ခဏကြာအောင် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ တခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်နှင့် …
“ဆရာ … … ဟို …”
ဦးမောင်မောင်က ခေါင်းကို ငြင်သာစွာပင် ယမ်းရင်း …
“ဆောရီးပါ”
“… ဆရာ ပန်းချီဆွဲဖို့ ကျမ ကိုယ်ဟန်ပြပေးရင်ရော … အပို အဆိုင်းမန့်အဖြစ်နဲ့လေ၊
ဆရာ့ စတူဒီယိုကို ကျမ လာပေးမယ်လေ။”
ဦးမောင်မောင် မျက်လုံးတွေ ဝင်းကနဲ လက်သွားသည်။ ပြီးမှ ခပ်အေးအေး လေသံနှင့် …
“မော်ဒယ်လ်ထိုင်ပေးမယ်လို့ ပြောတာလား”
… ဟုပြန်မေးလေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကျမ ဆရာ့စိတ်ကြိုက် မော်ဒယ်လ်ထိုင်ပေးမယ်။ … ”
မိုးမိုးဝေထိုင်ရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထသည်။
“ကျမ မလှဘူးလား”
မိုးမိုးဝေက အပြစ်အနာအဆာမရှိ ချောမွတ်သော အသားအရေ၊ တရုတ်သွေးစပ်၍ အသားက ဝင်းဝါသော်လည်း တရုတ်မစစ်စစ်တွေလို မျက်ပေါက်ကျဉ်းကျဉ်းနှင့် မဟုတ်၊ မျက်လုံးတွေက တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေသည်၊ မွန်/ကရင်သွေးပါသောကြောင့်ထင့်၊ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက် အချိုးအဆက်က မယ်ပြိုင်ပွဲ ဝင်လို့ ရလောက်သည်၊ သေချာ တိုင်းမကြည့်ရသော်လည်း ၃၃ – ၂၆ – ၃၅ သဲနာရီ ရှိတ်ဟု ဦးမောင်မောင်ခန့်မှန်းမိသည်။
ကျောက်ဆစ်ရုပ်လေးနှယ်၊ ဘယ်ဘက်က ကြည့်ကြည့် လှပသည့် ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်၊ ဦးမောင်မောင်ထိုင်ရာမှ ထ၍ ကိုင်ကြည့်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။ သူကိုပင် သူမယုံနိုင်၊ အိပ်မက်များ မက်နေသလား စဉ်းစားနေတုန်း မိုးမိုးဝေဆီက အသံထွက်လာသည်။
“ဘယ့်နှယ်လဲ ဆရာ … ကျမ ကိုယ်ဟန်ပြမယ် လုပ်လို့ ကွာလဖိုင်းရဲ့လား။”
ဦးမောင်မောင်ထိုင်ရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရသည်။ ပြီးတော့ မိုးမိုးဝေအနားကို နမူးနမိုင်းနှင့် လျှောက်လာမိသည်။ လှသလောက် ဉာဏ်များတဲ့ ဟာမလေး။ သူစိတ်ထဲကနေ မှတ်ချက်ပေးလိုက်မိသည်။ နေဦး … မျက်နှာက တမျိုးဖြစ်နေသလိုပဲ။ သေချာကြည့်မှ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်သော မိုးမိုးဝေအလှကို ဖျက်နေတာ ဘာလဲ ဦးမောင်မောင်သတိထားမိသွားသည်။
နှုတ်ခမ်းထက်က ထီမထင်သည့် အပြုံးစ၊ ဒီလောက်နဲ့ ဦးမောင်မောင်ဆီက အမှတ်ဝယ်လို့ရတယ်ဟု သွေးနားထင်ရောက်နေသည့် အပြုံးစ။ ဒီဟာမလေးကို ကျောင်းမှန်းကန်မှန်း သိသွားအောင် မာန်ချပေးမှ ဖြစ်မည်ဟု သူတေးထားလိုက်သည်။ မိန်းကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာမှာ ဘယ်လိုအချိန်မျိုးဆိုလျှင် မာန်မာနကင်းစင်တတ်မှန်း ဦးမောင်မောင် သိသည်လေ။
ဦးမောင်မောင် မိုးမိုးဝေအနားသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ မိုးမိုးဝေမျက်နှာပေးကို မကြိုက်သော်လည်း ဦးမောင်မောင်စိတ်ထဲ အမှတ်မထားနိုင်။ မိုးမိုးဝေကို ချစ်သည်၊ မုန်းသည်တို့ထက် အခွင့်အရေးဆိုတာ နှစ်ခါမလာဘူး။ အထူးသဖြင့် အရုပ်လိုလှတဲ့ ကိုယ်ခန္ဒာမျိုးကို အခွင့်အရေးဟာ နှစ်ခါ မလာဘူး။ ဒီလောက် ကြွေရုပ်ကလေးလို၊ ကျောက်ဆစ်ရုပ်ကလေးလို လှတာရသည့်အခွင့်အရေးကိုပဲ လက်ထဲမှ မချနိုင်။
“ခိခိ ကြည့်လှချည်လား ဆရာရဲ့ … “
“ဒါဆို….အင်္ဂါနေ့…….. မော်ဒယ်လ် ထိုင်ရမယ်လေ၊ အဆိုင်းမန့်လေ။”
“ကျမ အင်္ဂါနေ့ အတန်းတက်ရ … “
“ဒါဆိုလဲ မင်္ဂလာဆောင်ကျ ငါ အရက်လာသောက်တာပေါ့”
မိုးမိုးဝေ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် ခုတော့ ရိပ်စားမိစ ပြုပြီ။ အသာပြုံးကာ …
“ဆရာ့ စတူဒီယိုကိုလား ဆရာ”
“အင်း … မနက် ၈ နာရီ ရောက်အောင်လာ။ ညနေ ၅ နာရီအထိ”
“……..”
ဝက်ဖြစ်တော့မှ မစင်ကြောက်နေလို့ မရတာပဲဟု မိုးမိုးဝေတွေးပြီး ဦးမောင်မောင်ရုံးခန်းမှ အပြေးတပိုင်း ထွက်သွားတော့သည်။ သမိုင်း ဂုဏ်ထူးမရလျှင် မိုးမိုးဝေဘ၀ ရေစုန်မျောပြီ။
သမိုင်း ဂုဏ်ထူးက ဆရာ့လက်ထဲမှာ။ တမနက်ပိုင်းလေးနှင့် သမိုင်းဂုဏ်ထူးရအောင် ဆရာ့ကို ကြိုးဆွဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု မိုးမိုးဝေ ထင်မိသော်လည်း ထင်သလို ဖြစ်မလာ၊ ဆရာ သိပ်လည်သည်။ အောင်စာရင်း မထွက်မချင်း မိုးမိုးဝေက ဆရာ့လက်ခုပ်ထဲက ရေ။
အင်္ဂါနေ့ မနက် ဆရာ့ စတူဒီယိုသို့ မိုးမိုးဝေ စက်ဘီးစီးလာခဲ့သည်။ လူတွေ သတိထားမိမှာ စိုးသဖြင့် ဟိုနေ့ကလိုတော့ အလှပြင်မလာ၊ သာမာန် အကျီ၊ ထမီနှင့် ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ချောင်းခွဲပြီး ကျစ်ရုံသာ။ စတူဒီယိုရှေ့ရောက်တော့ စောစောစီးစီး လူတွေရောက်နေပါလား။
ဦးမောင်မောင်… မိုးမိုးဝေကို ထွက်ကြိုသည်။
“လူတွေများလှချည်လား ဆရာ … မဆွဲဖြစ်တော့ဘူးလား။”
“ဆွဲမယ်လေ၊ ဆရာရော … ကျောင်းသားတွေပါ နင့်ကို ဆွဲမှာ။”
“ဆရာ့ တယောက်ထည်းကို ထိုင်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“လူများများဆွဲတော့ ထိုင်ရတာ ပိုတန်တာပေါ့၊ ကမ်းမ် … “
ဆရာ့အိပ်ခန်းထဲကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားတော့ မိုးမိုးဝေလိုက်ဝင်သွားသည်။
“ရော့ … ဒီဝတ်စုံလဲ”
ဦးမောင်မောင်က ချည်လုံချည်ပါးပါးတထည် ကမ်းပေးသည်။ ပါးတာကမှ ပါးပါးလေး၊ နေရောင်ထဲ မရပ်ပဲပင် အထဲကို ရိုးတိုးရိပ်တိတ် မြင်နေရသည်။
“အကျီကော ဆရာ … “
“အကျီမပါဘူး၊ အပေါ်ထိ ဝတ်လိုက် … ဗွီးလစ်ဂ်ျ ဂဲလ်တွေလို”
ဒီပါးပါးလေးကို ရင်လျားလို့ကတော့ အထဲကဟာတွေ အတစ်လိုက် ထွက်နေမှာ။ ဆရာ ဒါ တမင် ပညာပြတာ။ မိုးမိုးဝေမျက်ခုံးတွေကျုံ့၊ နှုတ်ခမ်းတွေ ထော်တက်လာသည်။
“မြန်မြန်လုပ်လေ … ”
“ဆရာ … အရမ်းပါးတယ်၊ မဖြစ်ဖူး ….. ”
ဦးမောင်မောင် မိုးမိုးဝေကို တချက် စိုက်ကြည့်သည်၊ ပြီးတော့ တံခါးဝကို ကြည့်ပြန်သည်။ ဆရာ ဘာဆိုလိုသည်ကို မိုးမိုးဝေသိသည်။ မလုပ်နိုင်လျှင် ပြန်၊ ပြန်လို့တော့ မဖြစ်၊ ဒီထိ ရောက်လာပြီးမှ ဆက်လုပ်ဖို့သာ ရှိသည်။ ဟစ်စထရီ ဂုဏ်ထူးရဖို့က မိုးမိုးဝေအတွက် သေရေးရှင်ရေး၊ ဆရာ သိပ်ညစ်စုတ်သည်။ ဆရာအပြင်ထွက်ပေးတော့ မလဲချင် လဲချင်နှင့် လဲကာ…. မိုးမိုးဝေ ချည်ထမီကို ရင်လျားလိုက်ရသည်။
မိုးမိုးဝေ စတူဒီယိုထဲ ပြန်ထွက်လာတော့ ကျောင်းသား ၁၀ယောက် နှင့် ဦးမောင်မောင်ကို တွေ့ရသည်။ ကျောင်းသားတယောက်ချင်းစီရဲ့ရှေ့မှာ ကင်းဗတ်စ်ခုံနှင့် သူတို့ လက်ထဲမှာက ခဲတံတွေ၊ စုတ်တံတွေနှင့်။ ယောက်ျားလေးက ပိုများသည်၊ မိန်းကလေးက ၂ ယောက်သာပါသည်။ သူတို့အားလုံး မိုးမိုးဝေကို မမြင်ဖူးသလို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“သိပ်တော့လဲ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ မိုးမိုးဝေ။ သူတို့အားလုံး နုဒ်ပုံတောင် ဆွဲဖူးကြပြီးသားပါ။ ဟိုနားမှာ ထိုင်”
အတန်းရှေ့က စင်ကလေးပေါ်မှာ မိုးမိုးဝေ ဒူးတုတ်ထိုင်ရသည်။ ဦးမောင်မောင် က သူလိုချင်သောပုံကို မိုးမိုးဝေကို ပြပေးသည်။ ဒူးတုတ်ထိုင်ပြီး ခါးကော့ကာ တင်တွေ၊ ရင်တွေ အကုန်ပေါ်စေတဲ့ ပုံစံ။
ဦးမောင်မောင်က ရင်ညွန့်နားက မိုးမိုးဝေ ထမီကို ဖြေချလိုက်ပြီး အောက်လျှောမကျစေရန် မိုးမိုးဝေ လက်တဘက်နှင့် ထိန်းထားခိုင်းသည်။ မိုးမိုးဝေ နောက်လက်တဘက်က သူမ ဒူးပေါ်မှာ။
စိတ်တိုင်းကျပြီဆိုတော့မှ ဦးမောင်မောင်က ဘေးမှာ အသင့်ရှိသော ရေပုံးငယ်ဖြင့် မိုးမိုးဝေကို ပက်လိုက်သည်။ ထမီက ပါးသည့်အပြင် ရေစိုပြီး အသားမှာ ကပ်နေလို့ မိုးမိုးဝေ တကိုယ်လုံး ရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေကအကုန်ပေါ် အဝတ်မပါသည်နှင့် မခြားတော့။
ကျောင်းသူတွေက မိုးမိုးဝေပုံကို စပြီး ရေးခြစ်နေကြသော်လည်း၊ ကျောင်းသားများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ပြီး ပန်းချီတခါမှ မဆွဲဖူးသူများလို ရပ်ကြည့်ကာ နေကြလေသည်။ မိုးမိုးဝေရှက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်တော့ …
“ဆရာ … မော်ဒယ်လ်က လှုပ်တယ်ရှင့်၊ ငြိမ်ခိုင်းပါ”
… ဟု ကျောင်းသူတယောက်က လှမ်းတိုင်တာနဲ့ ခေါင်းကို အရင်အတိုင်း မော့ထားပေးရပြန်သည်။ မိုးမိုးဝေ ပါးမို့မို့လေးတွေမှာ ရှက်သွေးနှင့် ချင်းချင်းနီနေတော့သည်။
ဒါကလဲ အစပိုင်းမို့သာ ဖြစ်သည်။ ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာတော့ ကျောင်းသား ၈ ယောက်လဲ သူ့တို့ စုတ်တံ၊ ခံတံတွေနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသလို ဦးမောင်မောင်ကလဲ တယောက်ချင်း၏ ပုံတွေကို လိုက်ကြည့်ကာ လိုတာတွေ ဖြည့်ဆည်း သင်ကြားပေးပြီး ပန်းချီဆရာစစ်စစ်ကြီး ဖြစ်နေပြန်သည်။ မိုးမိုးဝေလဲ အရင်လို တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်မနေတော့ပဲ နေတတ်သွားသည်။
နာရီဝက်တခါ မိုးမိုးဝေကို အညောင်းပေးဆန့်သည်၊ ပြီးလျှင်တော့ ရေခြောက်နေတဲ့ နေရာလေးတွေ ရန်ပြန်ပက်၊ အဝတ်အစားလေးတွေ ပြန်ပြင်နှင့် မိုးမိုးဝေမျက်နှာလေး နီရပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ စစချင်းတခေါက်ကလောက် မဆိုးတော့၊ ကျောင်းသား ၈ ယောက်ကလဲ ခေါ်တောအားနှင့် မကြည့်တော့တာလဲ ပါမည်။
နောက်ဆုံးတခေါက်ထိုင်ပြီး အတန်းဖြုတ်တော့ နေ့လည် ၁၁ နာရီ ထိုးလုပြီ။ ဆရာက တိုက်ဘေးက ဆိုင်ကနေ ကြေးအိုးနှင့် အသားကင်တွေ ထွက်ဝယ်ပြီး ပြန်လာတော့၊ စောစောက သူမမော်ဒယ်ထိုင်တုန်းက ဝတ်ခဲ့သည့် ချည်ထမီလေးနှင့်သာ၊ မိုးမိုးဝေ အဝတ်လဲဖို့ အဝတ်အစားလေးတွေ ပြန်ပြင်သည်။
“ဆရာ… စား … ပြီးရင်ကျမ ပြန်တော့မယ်။”
“ စား … ပြီးရင် နေရဦးမှာ… ပြန်ဝတ်မနေနဲ့”
“ဟာ … ဆရာကလဲ”
“ငါးနာရီအထိလေ၊ တမိနစ်မှ မလျှော့ဘူး။ မလုပ်နိုင်ရင်လဲ … “
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ မော်ဒယ်လ်တွေနှင့် ဦးမောင်မောင် ပတ်သက်လေ့ မရှိ။ ဒါပေမဲ့ မိုးမိုးဝေက ထူးခြားသည်၊ အခြား မော်ဒယ်လ်တွေလို မဟုတ်။ သူ့ဆီက အမှတ်ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားသည့် မာနခဲ ကျောင်းသူ၊ သူ့ဘာသာကို ပေါ့ပျက်ပျက်ထားသည့် ကျောင်းသူမို့ မှတ်လောက်အောင် ပညာပေးဖို့ လိုသည်။
ဦးမောင်မောင် ခေါင်းခါ၍ စားပွဲပေါ်တင်ထားသော စားစရာများကို လက်ညိုးထိုးကာ …
“ … ပြီးရင် မိုးမိုး ….နေ့ခင်း တခါ ထပ်ထိုင်ရဦးမှာ။”
မျက်နှာသစ်၊ ပါးစပ်ဆေး၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဆရာဝယ်လာသော စားစရာများကို ဗိုက်ဆာဆာနှင့် ထိုင်စားနေတာကို ဆရာ စိုက်ကြည့်နေမှန်း သတိထားမိတော့ မိုးမိုးဝေ မနေတတ်တော့။
“ဆရာ … မစားဘူးလား”
ပြောရင်း အသားကင်တဖတ်ကို တူနှင့်ညှပ်ကာ ဆရာ့ကို ခွံ့လိုက်သည်။ ဦးမောင်မောင်က ဘေးမှာလာထိုင်ကာ မိုးမိုးဝေနှင့် နေ့လည်စာ တူတူစားသည်။ မသိလျှင် ကြင်စဦး ဇနီးမောင်နှံတွေ ကျနေတာပဲ။ မိုးမိုးဝေ ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ရှက်သွားမိသည်။
ဦးမောင်မောင်ကို မိုးမိုးဝေ ချစ်မိသွားတာလား၊ ဟင့်အင်း ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက ဆန်ပေးမှ ဆီရဆိုသလို ကိုယ်လိုတာနှင့် ကိုယ့်မှာရှိတာကို အလဲအထပ် လုပ်ကြတာပဲဟာ။ ဒါပေမဲ့ မိုးမိုးဝေ ပျော်နေပါသည်။
ဗိုက်ဆာဆာနှင့် စားလိုက်ကြတာ ကြေးအိုးတွေ၊ အကင်တွေ အကုန်ပြောင်သွားသည်၊
“မိုးမိုး … ဒီတခါက နုဒ်ထိုင်ရမှာ”
“ဟာ … ဆရာ”
မိုးမိုးဝေပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်၊ ယောကျာ်းလေးတွေရှေ့ ပါ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်မှာ မိုးမိုးဝေ ရင်ခုန်နေမိသည်။
စောစောက ပန်းချီဆွဲသည့် လူစုကို မိုးမိုးဝေ ရှက်ပါသည်။ သူတို့က သူမကို ဘယ်သူမှန်း သိသည်လေ။
” … ကျမ ရှက်တယ်။”
“မိုးမိုးဝေ ထိုင်နေပြီးမှ သူတို့ ဝင်လာကြမှာပါ။ မိုးမိုးဝေကို သူတို့ မသိကြပါဘူး။ ဓာတ်ပုံ ကလပ်စ်က စောစောက ပန်းချီကလပ်စ်ထဲက လူမပါပါဘူး။”
“ဘွိုင်းတွေလား၊ ဂဲလ်တွေလား ဆရာ”
“ ဘွိုင်းစတူးဒန့် ၃ ယောက် ”
“နုဒ်မလုပ်လို့ မရဘူးလား ဆရာရယ်”
“ကျောဘက်ပဲပါ….. “
ယောက်ျား ၃ ယောက်က သူမ ဖင်ပြောင်ကြီးကို ဓာတ်ပုံဝိုင်းရိုက်မည်ကိုတော့ ရှက်မိပါသည်။
ဒီဘာသာ ဂုဏ်ထူးမှတ်ရဖို့ သူမအတွက် သေရေး ရှင်ရေးမို့ ဒီလောက်နှင့် ရပ်မထားနိုင်။
သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။ ဂုဏ်ထူးသေချာသည်ထက် သေချာအောင် မိုးမိုးဝေခါးက ထမီကိုဖြေချလိုက်သည်။
ဦးမောင်မောင် မှင်သက်နေရာမှ သတိဝင်လာသော်လည်း နှုတ်က ဘာမှ မပြောနိုင်။
ဦးမောင်မောင်အသက်ရှူသံတွေ ပိုပိုပြင်းလာရသည်။ မိုးမိုးဝေမှာ အတွင်းခံလုံး၀ မပါ။
သူ့အတွင်းစိတ်က လွန်ဆွဲနေသည်။ ကောင်မလေး ချွတ်ပြထားတာကို ကြည့် ေနသည်။
မိုးမိုးဝေ ရင်သားတွေက ဗီးနပ်စ်ကျောက်ရုပ်လို … ကြီးသည်၊ လုံးသည်၊ ပြည့်သည် … ဒီလောက်လှတာ သိပ်ရှားတာပဲ ဦးမောင်မောင်သိသည်။ ဗီးနပ်စ်လို … ထရွိုင်မြို့က ဟယ်လင်လို။
ဦးမောင်မောင် ဆွံ့အနေသည်ကို မိုးမိုးဝေကလဲ သိသည်၊
ဒီကောင်မလေး အတွင်းခံမပါပဲ လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီမလာခင်ကမှ ချွတ်လာခဲ့တာလားဟု လျှောက်တွေးနေမိသေးသည်။ မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းဖြစ်နေသော မိုးမိုးဝေကိုယ်ထည် ကောက်ကြောင်းတွေသည် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကြောင့် အလှပိုနေသည်။ မိုးမိုးဝေဆီမှ အမွှေးနံ့သာနံ့များ ထုံမွှန်းနေပြီး ဦးမောင်မောင်၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းမှတပါး ဘာသံမှမကြားရပဲ တိတ်ဆိတ်လျှက်ရှိသည်။
သားကောင်ကို ညို့ယူဖမ်းစားတတ်သည့် နဂါးမယ်လေးနှယ် မိုးမိုးဝေ မျက်လုံးရွဲကြီးများဖြင့် ဦးမောင်မောင်ကို ကြည့်ရင်း ဘေးကို စောင်း၊ နောက်ကျောပေးပြီး သမင်လည်ပြန်လှည့်ကြည့် ပြန်သည်။
ပြောပြောဆိုဆို ဦးမောင်မောင်က ဗီရိုထဲက တစုံတခုကို ထုတ်ပေးသည်။ မိုးမိုးဝေကြည့်လိုက်တော့ တရုတ်သတို့သမီး ဝတ်စုံက ခေါင်းဆောင်း။ ပြောင်ပြောင်လက်လက် ထိုးထိုးထောင်ထောင်တွေလဲ ပါသည်။ ခေါင်းဆောင်းက ခါးအလည်လောက် ရောက်မည်ထင်သည်၊ ဇာပါးပါးလေးနှင့် ချုပ်ထားသည်။
“ဒါ … ဒါပေမဲ့ ကျမက စတူဒီယိုထဲ ဘယ်လို ဝင်ရမှာလဲလို့၊ ပြီးတော့ … ပြီးတော့ … “
ဦးမောင်မောင်က ဘာမှ ပြန်မပြော။ မိုးမိုးဝေကို စတူဒီယိုထဲ ဦးဆောင် ခေါ်သွားသည်။ စတူဒီယိုက မီးတွေ မှိတ်ထားလို့ မှောင်နေသည်။ မိုးမိုးဝေထိုင်ဖို့ နေရာပြင်ပေးပြီး တင်ပါးလွှဲထိုင်လိုက်တော့ မိုးမိုးဝေ လည်တိုင်ကို ဦးမောင်မောင် နမ်းသည်။ နှုတ်ခမ်းမွှေးရေးရေးက မိုးမိုးဝေ အူတွေ အသည်းတွေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
မီးဆလိုက်များနှင့် လိုအပ်သော အလင်းရောင်ရအောင် စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ပြီး စတူဒီယိုတံခါးကို ဖွင့်သံကြားရသည်။ ဘယ်အချိန် ကျောင်းသားတွေ ဝင်လာမယ်မှန်း မသိသဖြင့် မိုးမိုးဝေ နောက်ကိုတော့ လှည့်မကြည့်ရဲပါ။ မိုးမိုးဝေအထင်မှန်သည်၊ စောင့်နေကြပုံရသော ကျောင်းသားတွေ ဝင်လာကြသည်။ ဦးမောင်မောင်က ဟန့်သံလဲ ကြားရသည်။
“မင်းတို့ ဒီစည်းကို မကျော်နဲ့”
အကွာအဝေးတခုကနေ ဖျောက်ကနဲ ဖျောက်ကနဲ ဓာတ်ပုံရိုက်သံ ကြားရသည်။ သူတို့ရိုက်သည့်အသံက တချက်နှင့် တချက် မိနစ်အနည်းငယ် ဝေးသည်။ နောက်ကျောင်းသား ၁ယောက်ကတော့ ပိုပြီး ခေတ်မီသည့် ကင်မရာမို့ထင်သည်၊ ရိုက်ချက် အနည်းငယ်ပိုစိတ်သည်။
၁၅ မိနစ်မျှကြာတော့ ဦးမောင်မောင်က သူတို့ကို ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုနှင့် တွဲထားသည့် အခန်းထဲ ပို့လိုက်သည်။ မီးတွေ မပိတ်သေးပဲ စတူဒီယိုထဲကို ဦးမောင်မောင် ပြန်ဝင်လာကာ …
“မမိုးမိုးဝေ ဒီဘက်ပြန်လှည့်လို့ ရပါပြီ”
မိုးမိုးဝေ ခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်ပြီး ဒီဘက် လှည့်လိုက်တော့ စောစောက ကျောင်းသားတွေ မရှိတော့၊ ဦးမောင်မောင်တယောက်ထဲ။ လက်ထဲမှာလဲ ကင်မရာအကြီး တလုံးကို ကိုင်ထားသည်၊ မိုးမိုးဝေမြင်ဖူးနေသည့် ကင်မရာများနှင့် မတူ၊ လက်ကိုင်တခုပါသည်။
“ဆရာ … အဲဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ လက်ထဲက ဘာကြီးလဲ”
မိုးမိုးဝေကို ရုံးခန်းမှာ အသေးစိတ် မြင်ရကတည်းကပင် ဒီလို တွေ့ရခဲသည့် ကိုယ်ခန္ဒာမျိုးကို မှတ်တမ်းယူထားဖို့ ဦးမောင်မောင်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးသား။
ဒီကင်မရာက ရုပ်ရှင်ပါ ရိုက်လို့ရသည်၊ ပစ္စည်းက ပုံထွက်လဲ ကောင်းသလို ဈေးလဲ ကြီးသည်။ အခုတော့ ပေးရသည့် တန်ဖိုးက တန်သွားခဲ့ပြီ။
“ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာလေ၊ မိုးမိုးက လှလွန်းလို့ ပြန်ကြည့်လို့ရအောင်လို့”
ဦးမောင်မောင်တယောက်ထဲရှေ့မှာမို့ အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ရပ်နေသည့် မိုးမိုး ဒူးတွေကွေး၊ ပေါင်တွေ စေ့ကာ၊ လက်တွေက ရင်သားတွေပေါ် ရောက်ကုန်သည်။ ကာစရာ သုံးခုကို လက်နှစ်ဘက်တည်းနှင့် ကာရသဖြင့် အကုန်တော့ လုံအောင် မကာနိုင်။
“ဆရာ … ဒါတော့ မကောင်းဘူး၊ လွန်တယ်နော်။ မရိုက်ပါနဲ့”
ပြောလို့မရ၊ ဦးမောင်မောင်က ရိုက်မြဲ ရိုက်နေသည်။ မိုးမိုးဝေ ပြေးလဲ ထွက်မသွားရဲ၊ ဆရာ စိတ်ဆိုးပြီး လိုချင်သည့် အမှတ်မရလျှင် ပေးဆပ်ထားရသမျှ သဲထဲ ရေသွန်ဖြစ်မည်လေ။ ဘေးကို စောင်းကြည့်သော်လည်း ဦးမောင်မောင်က နေရာရွှေ့၍ အမိအရ လိုက်ရိုက်သဖြင့် ဘာမှ မထူး။
နောက်တော့မှ သတိရလာပြီး ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်ချလိုက်သည်။ မျက်နှာပါသွားမည်စိုးသဖြင့် မျက်နှာကို လက်နှင့် ကာတော့ ရင်သားတွေကပေါ်၊ ဘယ်လိုမှ မလုံအောင်ဖြစ်နေသည့် မိုးမိုးဝေတယောက် ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားမိသော မိမိကိုယ်သာ အပြစ်တင်တော့သည်။
“မိုးမိုး … အဲလိုကြီး လုပ်မနေနဲ့လေ။ မော်ဒယ်လ်ထိုင်တာ လက်ကို နောက်ပစ်ထား၊ မျက်နှာမော့”
“ကျမ ရှက်တယ်။”
“မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လဲ … “
အိမ်ထောင်မပြုချင်သော မိုးမိုးဝေတယောက် ဦးမောင်မောင်ရှေ့မှာ အရှက်ကုန်အောင် ကိုယ်တုံးလုံးနှင့် ပုံစံမျိုးစုံ ကိုယ်ဟန်ပြနေရလေသည်။ အရှိန်ရလာတော့ မိုးမိုးဝေ တမျိုး ရင်ဖိုလာသည်။ ပုရိသအပေါင်း ရင်ဖိုစေမည့် အနေအထားမျိုးစုံကို မိမွေးတိုင်း၊ ဖမွေးတိုင်း ကိုယ်ဟန်ပြနေရသည်ကို ဖီလင်တမျိုး ခံစားရသဖြင့် စိတ်ပါလက်ပါ ငိုကြွေးလုလု။
၁၅ မိနစ်လောက် စိတ်ကြိုက်ရိုက်ပြီးမှ ဦးမောင်မောင် ရိုက်ကူးရေးကို လက်စသတ်သည်။ သူမီးတွေ ပိတ်နေတုန်း မိုးမိုးဝေ သူ့အခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။ မီးတွေပိတ်ပြီး ဦးမောင်မောင်ကလဲ အခန်းထဲ လိုက်ဝင်လာသည်။
နောက်မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် မိုးမိုးဝေ ဆရာ့စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် ပက်လက်၊ ဒူးတွေထောင်၊ ပေါင်တွေကား၍။ ဦးမောင်မောင်က သူမ ပေါင်ကြားမှာ၊ လျှာစွမ်းကို ပြနေသည်။ ထိန်းထားလို့ မရသည့် မိုးမိုးဝေ အော်ညည်းသံတွေကလဲ တခန်းလုံး ညံနေတော့သည်။
ဦးမောင်မောင်က ဟိုတယ်မှာ ရေခဲမုန့်မှာစားရသလို သေချာကို စိမ်ပြေနပြေ လျှက်တာမို့ မိုးမိုးဝေတယောက် ဟင့်ကနဲ ဟင့်ကနဲ ပင့်သက်ရှိုက်နေရသည်။ တချက်တချက် ခပ်သွက်သွက်ကလေးဆိုလျှင်တော့ ဟီး ဟီး အီး ဟု သံရှည်ဆွဲ အော်ရသည်အထိ။
ခဏလေးအတွင်းတွင် မိုးမိုးဝေ လက်ကလေးနှစ်ဖက်က စားပွဲစောင်းကို တင်းတင်းဆုတ်၊ ဆီးခုံကြီးတခုလုံးက ဟန်နရီ့ပါးစပ်နှင့် တင်းတင်း ဖိကပ်ရင်း မိုးမိုးဝေ ခရီးဆုံးရောက်သွားတော့သည်။
မိုးမိုးဝေ ပင့်သက်ရှိုက်သံလေးများ မဆုံးမီမှာပင် သူမပေါ် မိုးရပ်နေသည့် ဦးမောင်မောင်က သူမမြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“ဟင့် ဆရာ … အဟင့် ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“မိုးမိုးဝေကို မာန်ချပေးဖို့”
မိုးမိုးဝေ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ဒီလောက်အဆင့်ထိ ခရီးရောက်ရလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားမိ။ ငြင်းလို့လဲ ရမှာမဟုတ်သည့် အနေအထားမို့ စိတ်လျှော့လိုက်ကာ …
“ဟုတ်ကဲ့ဆရာ၊ ချပေးပါ။ ဆရာ့စိတ်ကြိုက် ချ ပါနော်” ဟုသာ ပြောလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကလဲ ကိုယ်တုံးလုံး ကိုယ်ဟန်ပြရတာနှင့် စောစောက ဘာဂျာအစွမ်းများကြောင့် စိတ်ပါနေတာကြောင့်လဲ ပါသည်။
မိုးမိုးဝေ ပူစီလေးက အရည်တွေ ရွှဲနေပြီး ဖြစ်တာမို့ ဦးမောင်မောင် အရှည်ကြီးက ချောချောချူချူပဲ တဝက်လောက် ဝင်သွားသည်။ အသာ ပြန်ထုတ်ပြီး ထပ်ဖိသွင်းလိုက်ရာ အဆုံးထိ လျှောကနဲ ဝင်သွားတော့ နှစ်ယောက်လုံး ညည်းသံ ပြိုင်တူ ထွက်လာသည်။
တချက်ချင်း ဆောင့်နေတုန်း ဦးမောင်မောင်က တရုတ်မလေး၏ ရင်သားလုံးလုံးလေးတွေကို ငုံ့နမ်းသည်။ မိုးမိုးဝေကလဲ ဘိလပ်သား ချစ်သူအသစ်၏ ကျောပြင်ကို လက်သည်းရာလေးတွေ ပေးနေသည်။ သူ့ရှပ်အကျီက ရှုပ်နေသည်မို့ ကျောပေါ်ကို လှန်တင်လိုက်ပြီး ကြောင်မလေးတကောင်လို သူ့ကျောကို မိုးမိုးဝေ စိတ်ကြိုက် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ ကျောကို မကုတ်တော့ပဲ ဦးမောင်မောင်တင်ပါးတွေကို လက်နှင့်လှမ်းဆုတ်ကာ သူမဘက်ကို ဖိဖိဆွဲနေသည်။ မိုးမိုးဝေအဖို့ အရသာတွေက အသစ်တွေချည်း ဖြစ်နေလို့ ဘာတွေ လုပ်မိမှန်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်ရလောက်အောင် မမှတ်မိတော့။ အရင် အတွေ့အကြုံတွေက ဒီလောက် မနက်နဲခဲ့။
မိုးမိုးဝေ ပူစီ၏ နူးညံ့သော အထိအတွေ့က သူထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းနေသည်ဟု ထင်နေမိသည်။ ခဏလေးနှင့် ထွက်မသွားအောင် မနည်းအံကြိတ်ကာ ထိန်းထားရသည်။ နောက်တော့ အကြံရကာ မကြာခဏ သူ့အရှည်ကြီးကို အပြင်ကို ရောက်သည်အထိ ဆွဲထုတ်ထုတ်ပြီး နားသည်။ ပြီးမှ ပြန်ထည့်ရသည်။ မိုးမိုးဝေ၏ တုံ့ပြန်မှုက နတ်ဘုံအရသာပေပဲ။
မိုးမိုးဝေကလဲ ဆရာ့ကို အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်နေရသည့် အလုပ်သဘောမျှသာ မဟုတ်တော့ပဲ စိတ်ပါလက်ပါပင် တုံ့ပြန်နေမိသည်။ အရသာတွေက တကယ်ကို မကြုံစဖူးတွေ ဖြစ်နေတာမို့လဲ ပါမည်။ ဆရာ့ အတွေ့အကြုံ အပြုအစုတွေက သူမ ကြုံဖူးတာတွေထက် ထူးကဲကောင်းမွန်နေတာကြောင့်လဲ ပါမည်။
ဆရာ့ကို ကလန်ကဆန် လုပ်လိုတာ၊ မထေမဲ့မြင်လုပ်ချင်တာ၊ ထိန်းချုပ် ကိုင်တွယ်ချင်တာတွေ မိုးမိုးဝေမှာ မရှိတော့၊ မာန်မာန ကင်းစင်သည့် ပီဘိ ကလေးလေးပမာ ဆရာ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ဖြစ်နေရတာ၊ ဆရာ့အလိုကို ဖြည့်နေရတာကို မိုးမိုးဝေ ကျေနပ်နေမိသည်။
“မိုးမိုး မှောက်လိုက်”
ပြောပြောဆိုဆို ဦးမောင်မောင်က သူ့အရှည်ကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ မိုးမိုးဝေကို စားပွဲပေါ် မှောက်လိုက်သည်။ အေးမြသော လေ၏ အတွေ့ကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည့် မိုးမိုးဝေ ပူစီထံသို့ ပူပူနွေးနွေး အရှည်ကြီးက တိုးဝင်လာပြန်သည်။ မိုးမိုးဝေ နို့လုံးလုံးလေးတွေကို ဦးမောင်မောင် လှမ်းဆုတ်ကိုင်သည်။ အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားမှာကို ဦးမောင်မောင် နှမျောနေသော်လည်း နှစ်ဦးသား အဆုံးသတ်ကို တက်ညီလက်ညီ ချီတက်နေကြလေသည်။
ဦးမောင်မောင်ဆောင့်ချက်တိုင်း မိုးမိုးဝေနှုတ်က အားကနဲ အော်ညည်းသံနှင့် တုံ့ပြန်နေသည်။ သူမ ဆံပင်တွေက ချွေးတွေနှင့် စိုစွတ်နေပြီး သူမ ကျောပြင်ကလဲ ချွေးတွေနှင့် ရွှဲစို ပြောင်လက်နေသည်။ စားပွဲပေါ်ကို တံတောင်နှင့် အားပြုရင်း ဦးမောင်မောင် ဆောင့်သည့်ဒဏ်ကို တောင့်ခံနေသည့် အချိန်တွင် မိုးမိုးဝေ အော်သံနှင့် ဦးမောင်မောင်မာန်သွင်းသံမှတပါး တခန်းလုံးဘာသံမျှ မထွက်။
ရုတ်တရက် မိုးမိုးဝေ တင်ပါးပေါ် လက်ဝါး ရိုက်ချက် တချက် ကျလာသည်။
“မိုးမိုး … နင် နောက်ကို အဆိုင်းမန့်တွေ နောက်ကျဦးမှာလား”
မိုးမိုး ကြာကြာ ကြောင်မနေ၊ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။
“အား နောက် … အင့် …. မကျတော့ပါဘူး အား”
“ဆရာက ကောင်းစေချင်လို့ ပြောတာ၊ နားလည်လား။ အခု လိမ္မာမှာလား”
“အင့် … သိ … သိ … အု … ပါတယ်ရှင့် …. အား …. နောက် … ကျမ အာ့ …. လိမ္မာပါ့မယ် အီး …”
မေးပင်မေးသော်လည်း ဆောင့်ချက်တွေက မလျှော့သည်မို့ ဗလုံးဗထွေး ပင် ဖြေရသည်။
“မာန်ထောင်ဦးမှာလား”
“ကျမ … အ အ … မာန် ကျပါပြီ အူး မာန်ကျပါပြီ ရှင့် ငင့်”
မိုးမိုးဝေ အဖြေအဆုံးတွင် ဦးမောင်မောင်ခြေတဖက်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူ့အရှည်ကြီး ဝင်လာပုံက တမျိုး တဖုံ ပြောင်းသွားသည်။ ဆောင့်ထည့်လိုက်တိုင်း မိုးမိုးဝေအဖို့ ထူးသည်ထက် ထူးသော အရသာဖြစ်သွားသည်။
” … မော်ဒယ်လ်ကျောင်းသူ ဖြစ်အောင် နေမှာလား”
“အင်း … အင့် … ငင့် …. ဟင့် အင့်”
ကိုယ်ဟန်ပြမယ် မော်ဒယ်လ်ကို ပြောတာလား၊ စံပြ မော်ဒယ်လ်ကိုပြောတာလား မိုးမိုးဝေ မသိတော့၊ သိလဲ ဆရာ့ကို မိုးမိုးဝေ ပြန်မဖြေနိုင်တော့။ လက်သီးလေးတွေ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ထားရင်း သူမ ဇာတ်ကျိုးကျသွားပြီ။ ၆ လက်မ ကျော် အရှည်ကြီး၏ အရသာကို တဆုံး သိရှိသွားပြီလေ၊ ဘာပဲပြောပြော မိုးမိုးဝေက မော်ဒယ်လ်ကျောင်းသူ ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။
ဖိုင်နယ်ဖြေ၊ အောင်စာရင်းများ မထွက်မချင်း ဦးမောင်မောင်က မိုးမိုးဝေကို တပါတ် တခါ၊ တခါတလေ နှစ်ခါလောက် နှစ်ကိုယ်ကြား ကောင်းကောင်း ခေါ်ဆုံးမသည်။ မိုးမိုးဝေကလဲ ဆရာ ဆုံးမတာကို လိုလိုလားလား ရှိနေပါပြီ။ ဆရာ ဦးမောင်မောင်၏ ဆုံးမမှုများကြောင့် မိုးမိုးဝေသည် အရင်လို ကျောင်းစာကို အလေးအနက်မထားပဲ ဆရာတွေကို မရိုမသေလုပ်တတ်သည့် ကျောင်းသူဆိုးမျိုး မဟုတ်တော့ပဲ စာကြိုးစားပြီး လိမ္မာယဉ်ကျေးသည့် စံပြကျောင်းသူ Model Student ဖြစ်နေပါပြီ။
ပြီးပါပြီ….။
No comments:
Post a Comment